خطبه (190)

و من كلام له علیه السلام كان یوصى به أصحابه

تَعَاهَدُوا أَمْرَ الصَّلَاةِ وَ حَافِظُوا عَلَیْهَا وَ اسْتَكْثِرُوا مِنْهَا وَ تَقَرَّبُوا بِهَا فَإِنَّهَا كانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ كِتاباً مَوْقُوتاً أَ لَا تَسْمَعُونَ إِلَى‏ جَوَابِ أَهْلِ النَّارِ حِینَ سُئِلُوا ما سَلَكَكُمْ فِی سَقَرَ قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّینَ وَ إِنَّهَا لَتَحُتُّ الذُّنُوبَ حَتَّ الْوَرَقِ وَ تُطْلِقُهَا إِطْلَاقَ الرِّبَقِ وَ شَبَّهَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله علیه واله بِالْحَمَّةِ تَكُونُ عَلَى بَابِ الرَّجُلِ فَهُوَ یَغْتَسِلُ مِنْهَا فِی الْیَوْمِ وَ اللَّیْلَةِ خَمْسَ مَرَّاتٍ فَمَا عَسَى أَنْ یَبْقَى عَلَیْهِ مِنَ الدَّرَنِ وَ قَدْ عَرَفَ حَقَّهَا رِجَالٌ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ الَّذِینَ لَا تَشْغَلُهُمْ عَنْهَا زِینَةُ مَتَاعٍ

پاسدار نماز باشید و بر آن مراقبت كنید و آن را بسیار به جای آرید و بدان به سوی خداوند تقرّب جویید، كه نماز بر مؤمنان در زمانهای خاص واجب شده است. مگر جواب دوزخیان را نشنیدید آنگاه كه از آنها پرسیده شد: «چه چیز شما را در دوزخ جای داد گفتند ما از نمازگزاران نبودیم». آری، نماز گناهان را چون برگ درختان می‏ریزد و انسان را از بند بندگی شهوت آزاد می‏سازد. پیامبر اكرم - درود خدا بر او و خاندانش - نماز را به چشمه‏ساری مانند كردند كه جلوی ورودی خانه‏هاست و نمازگزار در شب و روز پنج بار خود را در آن شستشو دهد، پس چنین شخصی ذرّه‏ای پلیدی و پلشتی در وجودش نمانَد. بی‏شك رجال و شخصیّتهایی از مؤمنان قدر آن را دانند و حقّ آن را شناسند: آنان كه زیبایی زرد و سرخ دنیا، و جاذبه نور چشمی‏ها از فرزند و مال، آنان را از یاد خدا باز ندارد، كه خداوند چنین فرموده است: «مردانی كه خرید و فروش، آنان را از یاد خدا و برپایی نماز و دادن زكات مشغول و سرگرم نسازد». پیامبر اكرم - درود خدا بر او و خاندانش - با آنكه بهشتی بود و به مینویش مژده داده بودند، همواره خود را در مورد نماز به رنج و تعب می‏انداخت و این به شهادت خطبه خداست كه فرموده: «ای پیامبر، خاندانت را به نماز فرمان ده و بر آن شكیبا باش». آن حضرت پس از نزول این آیه، خانواده‏اش را به نماز فرامی‏خواند و در این راه پافشاری می‏كرد.